و خود بیابانی بی کس و بی عابرم که پامال لحظه های گریزنده ی زمان است.

به خود گفتم: « هان!

من تنها و خالی ام.

به هم ریختگی دهشتناک غوغای سکوت و سرودهای شورش را می شنوم،

عابر بیابانی بی کس ام که از وحشت تنهایی خود فریاد می زند...