که یکی دزد سبک دست در این ره حذرست

گنج یابی و در او عمر نیابی تو به گنج

خویش دریاب که این گنج ز تو بر گذرست

خویش دریاب و حذر کن تو ولیکن چه کنی

سحر ار چند که تاریست حساب روزست

هر که را روی سوی شمس بود چون سحرست

روح ها مست شود از دم صبح از پی آنک