سحر ار چند که تاریست حساب روزست

خویش دریاب که این گنج ز تو بر گذرست

خویش دریاب و حذر کن تو ولیکن چه کنی

که یکی دزد سبک دست در این ره حذرست

هر که را روی سوی شمس بود چون سحرست

روح ها مست شود از دم صبح از پی آنک

صبح را روی به شمس است و حریف نظرست