ای میهمان یک شب اثیری زودگذر!

برای شنیدن ساز و سرود من.

همه بت هایم را می شکنم

تا راه بی پایان غزلم،

از سنگ فرش بت هایی که

در معبد ستایش شان چو عودی در آتش سوخته ام،