از سنگ فرش بت هایی که

همه بت هایم را می شکنم

ای میهمان یک شب اثیری زودگذر!

تا راه بی پایان غزلم،

در معبد ستایش شان چو عودی در آتش سوخته ام،

تو را به نهانگاه درد من آویزد.