و آن طرف

در افق مهتابی ستاره باران رودررو،

زن مهتابی من...

و شب پرآفتاب چشمش در شعله های بنفش درد طلوع می کند:

« مرا به پیش خودت ببر!

سردار بزرگ رویاهای سپید من!