و خستگی وصلی که امیدش با من نیست، مرا با خود بیگانه می کند:

آفتاب سبز،

تب شن ها و شوره زارها را در گاهواره ی عظیم کوه های یخ می جنباند

و خون کبود مردگان در غریو سکوتشان از ساقه ی بابونه های بیابانی بالا می کشد؛

خستگی وصل، که به سان لحظه ی تسلیم، سفید است و شرم انگیز.

□