که چخماق سنگ فرش ات مدام چون لحظه های میان دیروز و فردا

سنگلاخ و وحشت انگیز است.

ای راه بزرگ وحشی

در نبض اکنون من

با جرقه های ستاره یی ات دندان می کروجد!

آیا این ابر خفقانی که پایان تو را بعلیده