در نبض اکنون من

ای راه بزرگ وحشی

که چخماق سنگ فرش ات مدام چون لحظه های میان دیروز و فردا

با جرقه های ستاره یی ات دندان می کروجد!

آیا این ابر خفقانی که پایان تو را بعلیده

دود همان «عبیر توهین شده» نیست