با جرقه های ستاره یی ات دندان می کروجد!

ای راه بزرگ وحشی

که چخماق سنگ فرش ات مدام چون لحظه های میان دیروز و فردا

در نبض اکنون من

آیا این ابر خفقانی که پایان تو را بعلیده

دود همان «عبیر توهین شده» نیست

که در مشام یک «نافهمی» بوی مردار داده است؟