رویایی خالی، بی سر و ته، بی شکل و بی نگاه...

تا نمی دانستم

که پاره ی دیگر این روح کجاست،

رویایی خالی بودم:

و اکنون که میان این دو افق بازیافته سنگ فرش ظلم خفته است

می بینم که دیگر نیستم،