و اکنون که میان این دو افق بازیافته سنگ فرش ظلم خفته است

رویایی خالی بودم:

رویایی خالی، بی سر و ته، بی شکل و بی نگاه...

می بینم که دیگر نیستم،

دیگر هیچ نیستم حتا سایه یی که از پس جانداری بر خاک جنبد.