که بر درخت خشک بهت من آویخته مانده است

و عشقم قفسی ست از پرنده خالی،

افسرده و ملول،

در مسیر توفان تلاشم،

و با تکان سرسامی خاطره خیزش،

سرداب مرموز قلبم را از زوزه های مبهم دردی کشنده می آکند.