غمی که من می برم

پرنده ی کوچک قفس خالی و منتظر من!

خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت

و بی کسی ات را دردناک تر خواهی چشید زیر دندان غم ات:

غمی که من می کشم...

دیگر آن زمان گذشته است که من از درد جان گزایی که هستم به صورتی دیگر درآیم