همه ی خویشتنی که بر خاک افکند ولادیمیر]

و دیری نیست تا اجنبی خویشتنم را به خاک افکنده ام به سان

بلوط تن آوری که از چهارراهی یک کویر،

و دیری نیست تا اجنبی خویشتنم را به خاک افکنده ام به سان

وسط میز قمار شما قوادان مجله یی منظومه های مطنطن

تک خال قلب شعرم را فرو می کوبم من.