تک خال قلب شعرم را فرو می کوبم من.

و دیری نیست تا اجنبی خویشتنم را به خاک افکنده ام به سان

همه ی خویشتنی که بر خاک افکند ولادیمیر]

وسط میز قمار شما قوادان مجله یی منظومه های مطنطن

چرا که شما

مسخره کننده گان ابله نیما