که ز عشوه شکرش ذره به ذره دهن است

گوهر آینه جان همه در ساده دلی ست

میل تو بهر تصدر همه در فضل و فن است

زین گذر کن صفت یار شکربخش بگو

خیره گشته است صفت ها همه کان چه صفت است

کان صفت ها چو بتان و صفت او شمن است

چشم نرگس نشناسد ز غمش کاندر باغ