چشم نرگس نشناسد ز غمش کاندر باغ

که ز عشوه شکرش ذره به ذره دهن است

خیره گشته است صفت ها همه کان چه صفت است

کان صفت ها چو بتان و صفت او شمن است

پیش او یاسمن است آن گل تر یا سمنست

روش عشق روش بخش بود بی پا را

خوش روانش کند ار خود زمن صد زمنست