زیر لنگه کفش کهنه ی پرمیخ بی اعتنایی

بر پیش تخته ی چرب دکه ی گوشت فروشی

کنار ساتور سرد فراموشی

پشت بطری های خمار و خالی

زن بی بعد مهتابی رنگی که خفته است بر ستون های هزاران هزاری موهای آشفته ی خویش

عشق بدفرجام من است.