دکتر حمیدی شاعر می بایست به ناچار اکنون

گوری ست که از آن نمی روید زهربوته یی جز ندامت

با هسته ی تلخ تجربه یی در میوه ی سیاهش؟

چه کند صبح که گر آینده قرار بود به گذشته باخته باشد

در آب های دوردست قرون

جانوری تک یاخته باشد!