بس کن آخر چه بر این گفت زبان چفسیدی

فتنه ها جمله بر آن فتنه ما مفتتنست

همه دل ها چو کبوتر گرو آن برجند

زانک جانی است که او زنده کن هر بدنست

عشق را چند بیان ها است که فوق سخنست