همه دل ها چو کبوتر گرو آن برجند

خوش روانش کند ار خود زمن صد زمنست

در جهان فتنه بسی بود و بسی خواهد بود

فتنه ها جمله بر آن فتنه ما مفتتنست

زانک جانی است که او زنده کن هر بدنست

بس کن آخر چه بر این گفت زبان چفسیدی

عشق را چند بیان ها است که فوق سخنست