بر جاده ی توفان زده یی گذشتی

که پیکر رسوای من با هزاران گل میخ نگاه های کاوشکار،

بر دروازه های عظیمش آویخته بود...

□

بگذار سنگینی امواج دیرگذر دریای شبچراغی خاطره ی تو را