هزاران غریو وحشت در تالاب سکوت رسوب کرد

هزاران دریچه ی گمنام از هم گشود،

و نفس تاریک شب از هزاران دهان بر رگ طولانی دهلیز دوید

هزاران در راز بسته شد،

تا من با الماس غریوی جگرم را بخراشم

و در پس درهای بسته ی رازی عبوس