هزاران در راز بسته شد،

هزاران دریچه ی گمنام از هم گشود،

و نفس تاریک شب از هزاران دهان بر رگ طولانی دهلیز دوید

تا من با الماس غریوی جگرم را بخراشم

و در پس درهای بسته ی رازی عبوس

به استخوان های نومیدی مبدل شوم.