و آنک سوگند من و توبه ام اشکست کجاست

آنک بی باده کند جان مرا مست کجاست

و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست

و آنک سوگند خورم جز به سر او نخورم

و آنک جان ها به سحر نعره زنانند از او

و آنک ما را غمش از جای ببرده ست کجاست

جان جان ست وگر جای ندارد چه عجب