تا به هر سلام و درود شما، منقار کرکسی را بر جگرگاه خود احساس کنم.

کلاغان بی سرنوشت را سفره یی گسترده ام

غرور من در ابدیت رنج من است

نیش نیزه یی بر پاره ی جگرم، از بوسه ی لبان شما مستی بخش تر بود

چرا که از لبان شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیدم.