چرا که از لبان شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیدم.

تا به هر سلام و درود شما، منقار کرکسی را بر جگرگاه خود احساس کنم.

نیش نیزه یی بر پاره ی جگرم، از بوسه ی لبان شما مستی بخش تر بود

و خاری در مردم دیدگانم، از نگاه خریداری تان صفابخش تر

بدان خاطر که هیچ گاه نگاه شما در من جز نگاه صاحبی به برده ی خود نبود...