این سوی شعر، جهانی خالی، جهانی بی جنبش و بی جنبده، تا ابدیت گسترده است

به دست های خود می نگرد

و دست هایش از امید و عشق و آینده تهی ست.

گهواره ی سکون، از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است

ظلمت، خالی سرد را از عصاره ی مرگ می آکند

و در پشت حماسه های پرنخوت