بیوگان لاجرم، از تنگ غروب

قصه ی مرگ به گوش اش گفته ست.

مثل این است که در ایوانش

هر شب اشباح عزا می گیرند

زیر هر سرتاق جا می گیرند.

مثل این است که در آتش روز

ظلمت سرد شبش مستتر است