هر که را بوی گلستان وصال تو رسید

خواب از او رفت و خیال لب خندان ننشست

ترشی های تو صفرای رهی را ننشاند

وز علاج سر سودای فراوان ننشست

همچنین رقص کنان تا به گلستان ننشست