لانه می جنبد وز او ارکان مرغ،

نغمه اش وای، آب خوردش جوی خون.

دانه اش در دام تزویر فلک

لانه بر گهواره ی جنبان شک.

ژیغ ژیغش می خراشد جان مرغ.

ای خدا! گر شک نبودی در میان

کی چنین تاریک بود این خاکدان؟