وین میان خوش دست وپایی می زنم.

ور نه خود بازم نهد دریای پیر

گو بیا، امید! و پارویی بگیر!

خود نه از امید رستم نی ز غم

من همان مرغم که پر بگشود و بست

ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.

نه ش غم جان است و نه ش پروای نام