می آساید...

و دیوار، در حرارتی کیف ناک بر بنیاد خویش استوارتر می گردد

و عابری رنجور در سایه فرش آن سوی باغ

از خستگی راه بی منظر و بی گیاه

به همه آن کسان که به عشقی تن در نمی دهند چرا که ایمان خود را از دست داده اند!:

در تن من گیاهی خزنده هست

که مرا فتح می کند