خسروان خاک کفش را به خدا تاج کنند

نه که امروز خماران تو را میعادست

آفتاب ار چه در این دور فریدست و وحید

شرقیانند که او در صفشان آحادست

هر که شیرین تو را دلشده چون فرهادست

می نهد بر لب خود دست دل من که خموش

این چه وقت سخن ست و چه گه فریادست