می نهد بر لب خود دست دل من که خموش

شرقیانند که او در صفشان آحادست

خسروان خاک کفش را به خدا تاج کنند

هر که شیرین تو را دلشده چون فرهادست

این چه وقت سخن ست و چه گه فریادست