نه بیم و نه امید و، از پیش و پس

نه راهی نه ذی روحی از پشت و پیش.

نه وقتی که واگردم از رفته راه

نه بختی که با سر درافتم به چاه

بیابان و خار بیابان و بس!

چه حاصل اگر خامشی بشکنم

که: «یاران، در این دشت تنها، منم»؟