که: «یاران، در این دشت تنها، منم»؟

نه بیم و نه امید و، از پیش و پس

بیابان و خار بیابان و بس!

چه حاصل اگر خامشی بشکنم

گرفتم به بانگی گلو بردرم

که در دم بسوزد چو خاکسترم،

گرفتم که تندر فشاندم؛ چه سود