گرفتم که تندر فشاندم؛ چه سود

که: «یاران، در این دشت تنها، منم»؟

گرفتم به بانگی گلو بردرم

که در دم بسوزد چو خاکسترم،

کز این هیمه نی شعله خیزد نه دود.

گرفتم که فریاد برداشتم

یکی تیغ در جان شب کاشتم؛