برو مرد بیدار، اگر نیست کس

یکی تیغ در جان شب کاشتم؛

مرا، تیغ فریاد برنده نیست

در آن مرده آباد که ش زنده نیست...

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

بنه، خواب اگر خوشتر افتادشان،

که آخر دهد رنج، ره یادشان.