بنه، خواب اگر خوشتر افتادشان،

در آن مرده آباد که ش زنده نیست...

برو مرد بیدار، اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

که آخر دهد رنج، ره یادشان.

بهل شب شود چیره، تا بنگری

هم از اشکشان سر زند اختری.