بهل شب شود چیره، تا بنگری

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

بنه، خواب اگر خوشتر افتادشان،

که آخر دهد رنج، ره یادشان.

هم از اشکشان سر زند اختری.

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

کویر نفس مرده در گور تب؛