کویر نفس مرده در گور تب؛

بهل شب شود چیره، تا بنگری

هم از اشکشان سر زند اختری.

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

وامیدی به جا مانده گر نیز هست

به سودای عزلت در خانه بست،

ببینی که از هول شب، اشک آب