وامیدی به جا مانده گر نیز هست

هم از اشکشان سر زند اختری.

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،

کویر نفس مرده در گور تب؛

به سودای عزلت در خانه بست،

ببینی که از هول شب، اشک آب

بتوفد چنان کوره ی آفتاب.