که آخر دهد رنج، ره یادشان.

برو مرد بیدار، اگر نیست کس

که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

بنه، خواب اگر خوشتر افتادشان،

بهل شب شود چیره، تا بنگری

هم از اشکشان سر زند اختری.

چو پوسید چون لاش گندیده، شب،