که دل با تو دارد، ممان یک نفس!

ببینی که از هول شب، اشک آب

بتوفد چنان کوره ی آفتاب.

برو مرد بیدار؛ اگر نیست کس

تو گل جویی ای مرد و ره پرخس است

شکرخواه را، حرف تلخی بس است!

۱۳۳۷۱۳۳۹ تهران