که پرده های شکوفه را به زیر می افکند تا دانه ی نارس آشکاره شود.

میان او بیگانه با ماجرا و بیگانه مردی چنان تند، که با راه های تنش آنگونه چالاک یگانه بود

و بدانگونه آزمند بر اندام خفته ی او دست می سود

و جنبش اش به نسیمی می مانست از بوی علف های آفتاب خورده پر،

نفس کوچک باد بود و حریر نازک مهتاب بود

و فواره ی باغ بود که با حرکت های بازوهای نازکش بر آبگیر خرد می رقصید