و فواره ی باغ بود که با حرکت های بازوهای نازکش بر آبگیر خرد می رقصید

که پرده های شکوفه را به زیر می افکند تا دانه ی نارس آشکاره شود.

نفس کوچک باد بود و حریر نازک مهتاب بود

و عروس تازه بر پهنه ی چمن بخفت، در شب نیمه ی چارمین

و در آن دم، من در برگچه های نو رسته بودم

یا در نسیم لغزان