و من شهری بی برگ وباد را زندان خود کردم

ای روح گیاهی! تن من زندان تو بود

و عروس تازه، پیش از آن که لبان پدرم را بر لبان خود احساس کند

از روح درخت و باد و برکه بار گرفت، در شب نیمه ی چارمین

بی آنکه خاطره ی باد و برگ از من بگریزد.

چون زاده شدم چشمانم به دو برگ نارون می مانست،