بی آنکه خاطره ی باد و برگ از من بگریزد.

و عروس تازه، پیش از آن که لبان پدرم را بر لبان خود احساس کند

از روح درخت و باد و برکه بار گرفت، در شب نیمه ی چارمین

و من شهری بی برگ وباد را زندان خود کردم

چون زاده شدم چشمانم به دو برگ نارون می مانست،

رگانم به ساقه ی نیلوفر، دستانم به پنجه ی افرا